‘Enkel-lichaam-zijn’ op aria van Vivaldi

Londens dansduo Igor & Moreno choreografeert afstudeervoorstelling MTD Body body body body body body body

‘Adembenemend, brutaal, geestig en sexy.’ De positieve reacties zijn niet van de lucht. Het Londense dansduo Igor en Moreno maakt voorstellingen die ogenschijnlijk simpel en hartverwarmend zijn. Wat maken ze in Amsterdam?

Een hoogtepunt in jullie werk?

‘Twee weken geleden waren we in Tokio met onze voorstelling Idiot-Syncrasy. Een Japanse jongen mocht van zijn moeder absoluut niet naar Europa om daar te studeren. Na het zien van ons werk liet ze hem gaan.’

Wat gaan jullie maken met de afstuderende dansers in Amsterdam?
‘We hebben doorgaans alleen een beginpunt. Een inhoudelijke fascinatie en een eerste oefening. Wat daaruit precies voortkomt? Geen idee. Een van de studenten Moderne Theaterdans is geschoold in klassieke zang. Dat is interessant omdat we voor deze voorstelling vertrekken vanuit een aria.’

Jullie werken vaker met de stem. Ik zag online een glimp van een paar zingende billen. Een combinatie van stevig spierwerk en hemels gezang.

‘Ja, de stem bepaalt een groot deel uit van het onderzoek. Het is een deel van het lichaam, dat dansers doorgaans nauwelijks exploreren. In onze laatste voorstelling A Room For All Our Tomorrows schreeuwen we veel, wel een half uur lang. Het schreeuwen wordt zingen en mondt dan uit in stilte. Zo breng je met de stem ook een spanningsboog aan.’

Op jullie website krijg je nauwelijks werk te zien. Waarom is dat?

‘We houden sowieso wel van verstoppen, uitdagen en onthullen. Het noodzakelijke tonen en vervolgens alle ruimte geven aan het publiek. In ons werk gaat het echt om de live-ervaring. Die krijg je in een vijfminutenfilmpje niet mee.’

Terug naar de afstudeervoorstelling van de Moderne Theaterdans. Wat is jullie beginpunt?

‘Ons idee is om iemand passief op de grond te laten liggen. Aan de rest van de groep vragen we om met dit lichaam in de weer te gaan. We behandelen het lichaam als iets puur fysieks, een stuk materie. In de aria uit La Fida Ninfa van Vivaldi, zingt de sopraan over hoe de ziel in het lichaam, in de materie, vastgeketend is. Het bewegingsmateriaal van deze voorstelling komt voort uit wat de studenten doen met het lichaam. We willen ook weten wat de oefening bij de dansers oproept. Hoe het enkel-lichaam-zijn hen van binnen beweegt. Dat gesprek met de dansers is essentieel voor ons.’

interview: Hester van Hasselt

Delen