Opleiding Theaterdocent - Mara van Nes (23): ‘Ik zag mijn eigen hokjes-denken’

Functie: research en regieassistentie artistiek team/Adelheid Roosen
 
Was het makkelijk om ‘adoptieouders’ te vinden?
‘Nee, het was een lang proces, met hoge pieken en diepe dalen. We hebben als researchteam Amsterdam-Noord afgestruind, in buurthuizen, cafés, in coffeeshops en op straat. Ik heb wel honderd mensen gesproken en geïnterviewd, op zoek naar locaties, adopties en wijknomaden. Uiteindelijk is daar een selectie uit gekomen van mensen die zowel artistiek als praktisch onderdeel konden zijn van dit project.’

Wie van de adoptieouders springt er voor jou uit?
‘Simon! Hij is een echte Jordanees, daar is hij trots op, dat straalt van hem af. Hij is fietsenmaker en manager van zijn zoon, die volkszanger is. Toen hij mij uitnodigde om hem thuis te interviewen, stapte ik vol vooroordelen zijn drempel over. En ja, ik had precies zo’n huis verwacht. Groot en licht, met veel pluche en pastel. Een Griekse zuil naast een kooi met een papegaai. Op dat moment dacht ik dat ik wist wie Simon was. Maar dat was mijn eigen hokjes-denken. Ik had hem totaal verkeerd ingeschat. Ik sta versteld als hij de deur naar zijn studeerkamer opent. Overal boeddha’s, chakrakaarten en krantenartikelen. Simon is in contact met de geestelijke wereld. Hij is paragnost, al wil hij zelf niet dat ik het zo noem, en geeft lezingen door heel het land. Hij begeleidt terminale patiënten op zijn behandeltafel. Hij vertelt mij dat hij net heeft leren lezen en schrijven, op 70-jarige leeftijd! Maar hij vindt het totaal geen meerwaarde hebben: het beperkt hem omdat zijn gedachtes sneller gaan dan zijn handschrift.’

Wat is voor jou de grootste uitdaging in deze safari?
‘De balans te vinden tussen sociaal en artistiek. Soms wil je iets in een voorstelling omdat het artistiek goud is. Maar al het materiaal gaat over échte mensen, over hun leven, verlangens, problemen. Niet iedereen wil alles delen voor een publiek. Door dit project is mijn “mens-zijn” en mijn kunstenaarschap veel dichter bij elkaar gekomen.’

Delen